Wacht maar tot je naar school moet, dan zul je geen peuter meer kunnen zijn
Wacht maar tot je in het eerste leerjaar zit, dan zul je huiswerk moeten maken
Wacht maar tot je naar het middelbaar moet, dan zul je wel weten wat studeren is
Wacht maar tot in de universiteit, dan pas zul je weten wat blokken is
Wacht maar tot je moet werken, dan zul je wel weten wat het leven is
Wacht maar tot je een kind hebt , dan zul je wel beseffen hoeveel tijd je had
Wacht maar tot je twee kinderen hebt, dan zul je wel weten wat drukte is
Wacht maar tot je kinderen naar de crèche moeten, dan zul je weten wat het is om je leven te plannen
Wacht maar tot je kinderen naar de lagere school moeten, dan zul je pas moeten plannen
Wacht maar tot je kinderen studeren, dan zul je weten wat een student kost
Wacht maar tot je kinderen met een lief thuiskomen dat je niet aanstaat
Wacht maar tot je kleinkinderen hebt
Wel, ik zit nu ongeveer halverwege en ik ben niet van plan om nog de rest van mijn leven op van alles te moeten wachten. Want als ik deze uitspraken moet volgen, zal ik op mijn sterfbed nog het gevoel hebben dat er iemand anders het erger heeft.
Dus neen, ik wacht niet meer, en ik geloof best dat iedereen het in zijn situatie als het zwaarste ziet, maar vergeet dat niet als je me zegt dat jouw situatie momenteel toch veel erger is.