Wacht maar tot je in het eerste leerjaar zit, dan zul je huiswerk moeten maken

Wacht maar tot je naar het middelbaar moet, dan zul je wel weten wat studeren is

Wacht maar tot in de universiteit, dan pas zul je weten wat blokken is

Wacht maar tot je moet werken, dan zul je wel weten wat het leven is

Wacht maar tot je een kind hebt , dan zul je wel beseffen hoeveel tijd je had

Wacht maar tot je twee kinderen hebt, dan zul je wel weten wat drukte is

Wacht maar tot je kinderen naar de crèche moeten, dan zul je weten wat het is om je leven te plannen

Wacht maar tot je kinderen naar de lagere school moeten, dan zul je pas moeten plannen

Wacht maar tot je kinderen studeren, dan zul je weten wat een student kost

Wacht maar tot je kinderen met een lief thuiskomen dat je niet aanstaat

Wacht maar tot je kleinkinderen hebt

Wel, ik zit nu ongeveer halverwege en ik ben niet van plan om nog de rest van mijn leven op van alles te moeten wachten.  Want als ik deze uitspraken moet volgen, zal ik op mijn sterfbed nog het gevoel hebben dat er iemand anders het erger heeft.

Dus neen, ik wacht niet meer, en ik geloof best dat iedereen het in zijn situatie als het zwaarste ziet, maar vergeet dat niet als je me zegt dat jouw situatie momenteel toch veel erger is.

Zo’n 20 jaar geleden. Ik ben volop ergens achteraan in het boek “taal” aan het lezen.  In die tijd waren er nog geen fancy namen als “Piramide”, WERO was nog WO en de vakken hadden namen als taal, rekenen, spelling, geschiedenis.

Een klop op mijn lessenaar.
“Hm?”
“Aan het slapen in de les?”
Algemeen gelach in de klas.
“Tijd om op te staan! Gisteren te laat in bed gezeten?”
Nog meer gelach. En hij heeft dan nog gelijk ook, want ik zat gisteren tot laat met mijn zaklamp in bed stiekem de kruistocht van Thea te lezen.
“We zitten op pagina 36, tweede alinea.
“Blader, ritsel, waar zit die pagina? Zweetpuntjes prikken op mijn voorhoofd. Na nerveus zoeken vind ik eindelijk de pagina en begin luidop te lezen. Na mijn alinea die ik van pure ontnuchtering hakkelend heb voorgelezen laat de leraar me met rust. Op zoek naar een volgend slachtoffer.
In deze les waag ik het niet meer om verder te lezen dan waar “de klas” is.

Een paar dagen later.
Ik heb mijn les geleerd, ik hou mijn vinger op de pagina waar de klas aan het lezen is en heb ondertussen wel al gesnapt dat we om beurt een alinea moeten lezen, dus kan ik uitrekenen wanneer het opnieuw aan mij is en kan ik snel terugbladeren. Het voorleestempo van sommigen is zo tergend traag, ieder woord wordt drie keer gewikt, in de mond gerold, omgekeerd, dan toch verkeerd uitgesproken, zo traag dat je beseft dat ze jouw tijd verbranden, tijd die je voor nuttiger dingen kan gebruiken, dat je ze zo gaat haten dat je ze van hun bank zou willen stampen.  Blijkt dat dit niet sociaal aanvaard is.  Iemand omver schoppen of openlijk belachelijk maken omdat hij niet kan voetballen is dat dan blijkbaar weer wel.

Ik heb nood aan nieuwe boeken.  Na Jan Terlouw zijn Pjotr, Oorlogswinter en De Kloof te verwerken, alle Roald Dahl kinderboeken twee keer te hebben gelezen en de kinderafdeling in te ruilen voor de tienerboeken begint mijn eerste leesvermoeidheid op te duiken.  Ik kwam op een moment dat ik te oud was voor kinderboeken en te jong om “volwassen” romans te lezen.  Er was een drang van tienerauteurs om enkel nog te schrijven over racisme en integratie.  Na een paar van die boeken weet je het wel en wil je opnieuw wat meer fantasie in de verhalen.

Een paar jaar later, eindelijk wat poëzie in de opleiding. Gedaan met de rijmpjes van het vogeltje in het bos, hoedjes van papier, op naar het echte werk. Nu we op de school van Gezelle zitten, moeten we die toch wel goed kennen. Vele krinkelende winklende weken, maanden met een rooze verder, tot op het bot ontleed en verkracht, krijgen we Herman De Coninck te lezen.  Prachtig werk heeft hij geschreven, en wat krijgen we: een voetballer – Cruijff – die geen enkele tiener nog kent.  Mooi gedicht, maar om daar dan weer een maand over bezig te zijn… Nu nog kan ik me van De Coninck niets anders meer herinneren dan die voetballer!
Meneer, mogen we niet eens wat anders lezen, Jotie T’ Hooft bijvoorbeeld? Wie?  Die junk? Wat heeft die nu van belang geschreven? Wel, zowat alles wat een tiener bezighoudt misschien? De pijn, het liefdesverdriet, het zoeken naar een lief terwijl je met een puistenkop op een jongensschool zit!
Het heeft niet mogen zijn, Gezelle staat in het leerplan, Jotie niet.  En de boem van Paul. Die wel. En de dactylische hexameter, het elegisch distichon, het sonnet, die ook. Ongelooflijk hoe zo’n vrije kunst zo uitgespit kan worden, omgezet tot iets wat je behandelt als wat je in de afvoer vindt.

Het heeft me verschillende jaren gekost om Guide Gezelle en Herman De Coninck opnieuw te kunnen appreciëren.  Zo kostmoe was ik hun werk. Pas nu ontdek ik opnieuw het plezier van het lezen. En van “kinder” gedichten. Maar aan een tempo waar ik als kind mee gelachen zou hebben.  Dan Brown, de Harry Potter reeks (twee keer in het Nederlands, vanaf boek vijf nog eerst eens in het Engels) en nu recent Stieg Larsson. De echte topverkopers, ik weet het, maar ik moet toch ergens mijn herintegratie in de leesmaatschappij starten?

Korte uitleg: je houdt je 2 armen naar links, terwijl de ander zijn armen naar rechts houdt. Dan neem je elkaars handen vast. Zo kun je samen vooruit lopen, maar ook gemakkelijk in tegenovergestelde richting lopen door gewoon aan elkaars armen te trekken. Klinkt ingewikkeld en een foto zou duidelijkheid brengen, maar ik kan er geen vinden – sorry.

Wat ik me nog herinner is dat je hiermee gewoon tegen andere groepjes moest lopen en elkaar proberen omver te lopen. Dit spelletje had dan ook de toepasselijke naam “autobokkers” (=”botsautootjes”) gekregen. Achteraf gezien heb ik er geen idee van waarom tegen de grond knallen en je knieën onder je sponsen broekje op de stenen openhalen zo leuk was, maar ik heb er goeie herinneringen aan.

Nu, het grappige wat ik me ervan herinner, is dat sommige gastjes geen vriendje hadden om mee samen te lopen, en die liepen dan maar met de armen gekruist alleen rond in een poging mee te spelen. Grapppig, en eigenlijk toch wel heel triest als je nu bedenkt hoe kansloos die ene was ten opzichte van een massa gastjes die hem per twee omver liepen.

Niet door het bericht zelf te lezen, maar doordat ik ongewild geconfronteerd word met de reacties die onder het artikel staan.  Was de papieren “lezersbrieven” versie al een bron van ergernis, dan is dit een duizendvoud geworden op het Internet.

Lezersbrieven

Vroeger was er veel nodig om jezelf te overtuigen je mening kenbaar te maken aan je onwetende medemens.   Je moest de moeite doen om een blad papier te nemen, een inktvulling te vervangen, enveloppen te halen bij – euh (ja, waar haalde je dat eigenlijk voor AVA en Viking Direct bestond?), een half uur aan te schuiven aan het postloket om een postzegeltje te kopen en dan te beslissen: “neh, het is de moeite niet waard, ik blijf liever verder mijn krant lezen”.  Deze lezersbrieven werden bovendien uitgekozen door de redactie en vaak ingekort of minstens nagezien op spelfouten.  Zodat er toch iets van een filter was tussen de massa en de lezer.

Nu is er blijkbaar een categorie mensen die een nieuwsartikel leest en de onweerstaanbare drang heeft om daar iets over kenbaar te maken aan de nietsvermoedende volgende passant.  Alsof het radionieuws regelmatig onderbroken wordt door iemand die “zakkenvullers!” of ” ‘t zijn allemaal dezelfde!” of “gay!” roept.  Wat op zich nog minder erg zou zijn dan schriftelijke reacties, want de meeste mensen slagen er nog in zich mondeling behoorlijk verstaanbaar te maken, in tegenstelling tot het geschreven woord wat door de sms cultuur de laatste tien jaar zo verminkt is dat een tolk inroepen soms noodzakelijk blijkt.

Wetmatigheden van Internet reacties

Internet reacties voldoen aan een aantal wetmatigheden, waarvoor anderen al dan niet een naam hebben verzonnen.

De wet van Godwin stelt dat “Naarmate online discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi’s of Hitler één.” Dit mag uitgebreid worden met de waarschijnlijkheid op een vergelijking met politici, justitie en allochtonen.

Coucke’s evenredigheid van wetenschappelijk bewijs stelt dat de aangehaalde hoeveelheid  wetenschappelijk bewijs in een artikel recht evenredig is met het aantal keer dat dit ontkracht wordt in de reacties.  Bijvoorbeeld: “Statistieken tonen aan dat na twee zonen een aanstaande moeder meer kans heeft op een derde zoon dan op een dochter” (bij wijze van voorbeeld, geen idee of dit waar is).  Gegarandeerd staan er 20 reacties in de zin van “wij zijn thuis altijd met 3 en ik ben de derde dochter” of “bij de buur van de kuisvrouw van mijn schoonzoon klopt dit niet”.  Bovendien blijkt dat hoe wetenschappelijker het artikel is, hoe vaker dit zal ontkracht worden.

De toekomst van een artikel

De toekomst van een nieuwsartikel wordt dus: artikels van maximum een paar zinnen, met daarbij een van ver gerelateerd Youtube filmpje gevolgd door honderden onleesbare reacties over hoe de nazi’s dit tegenspreken.

Een noodkreet aan de redacties in zoverre ze nog niet te veel uitgedund zijn door de crisis: laat me toe om me mijn eigen mening te vormen over een artikel! Indien een reactie me helpt de inhoud van een artikel in zijn context te plaatsen, te verklaren, uit te breiden – mij goed, laat ze dan maar staan! Maar een vergelijking met zakkenvullende allochtone politici bij een artikel over een meteorietinslag hoeft voor mij echt niet.

Een interessante studie zou zijn om te bestuderen hoeveel mensen de inhoud van een artikel achteraf nog kunnen onderscheiden van de reacties die eronder staan.

Naar een betere leeservaring

Nu, ik zou geen programmeur zijn indien ik hier niets op zou vinden, dus heb ik een Greasemonkey script geschreven dat reacties verbergt op de sites waar deze het meest floreren (hbvl.be, gva.be en nieuwsblad.be). Enkel hier klikken (in Firefox en  nadat je Greasemonkey hebt geïnstalleerd) en installeren voor een stressloze leeservaring!  Dit is nog versie 0.1, te zien als een early alpha release, dus zeker voor verbetering vatbaar.

En ja, comments op deze blog post zijn mogelijk, maar reflecteer twee seconden voor je iets schrijft: gebruik punten, komma’s, vraagtekens (geen drie na elkaar), hoofdletters waar nodig en schrijf woorden voluit.  De meelezende mensheid dankt u.

Schending van de scheiding der machten: winst bij de daaropvolgende Vlaamse verkiezingen

Invoer van 300 kg heroïne / mensenhandel: Vrijlating

Frauderen voor 400 miljoen euro: Feestje met Bush senior en Margaret Thatcher

Vijfvoudige brandstichting: 1 jaar (9 maand voorarrest + 3 maand na veroordeling)

Werken: is meer verdienen is meer betalen

Op fr.zamtam.be vind je, net als op koopjeszoeker.be, een overzicht van zoekertjes van de beste Waalse sites.  Er zijn opnieuw behoorlijk wat veranderingen gebeurd, waarbij onder andere een migratie naar Amazon EC2 en Amazon CloudFront.  Binnenkort wordt ook koopjeszoeker.be naar deze infrastructuur gemigreerd, maar daarover later meer in mijn meer technische blog.

De site is momenteel nog in beta, dus wanneer je een bug ontdekt op de site, laat het weten in de comments.

Enkele foto’s hier, met een overzichtsfoto van de letters die gevormd werden. Wij zijn de kromming in de C van Act. Op deze foto’s is het niet duidelijk te zien, maar er staat “Act the F’ck now!”. F’ck moest eigenlijk F*ck zijn, maar dat sterretje wilde niet zo goed lukken door de schaduw.

De oostendenaar Jean-Marie Dedecker was nergens te zien, waarschijnlijk was hij ergens elders campagne aan het voeren om kernenergie nieuw leven in te blazen als milieuvriendelijk initiatief.

Zal deze actie effect hebben? Misschien… Het wordt in ieder geval dringend, volgens recente berekeningen hebben we nog 4 tot 10 jaar om iets te doen vooraleer het effect onomkeerbaar is. In principe is het dus eigenlijk al te laat, gezien het tempo waarin momenteel wetten worden gestemd.

Via de website van The Big Ask heb ik een mailtje verstuurd naar
- Marianne Thyssen, CD&V
- Bart De Wever, N-VA
- Caroline Gennez, sp.a
- Bettina Geysen, VlaamsProgressieven
- Bart Somers, Open VLD
- Mieke Vogels, Groen!
- Jean-Marie Dedecker, Lijst Dedecker

Voorlopig enkel van Groen! en SP.A heb ik een (standaard) antwoord gekregen op de vraag

De mensen willen dat politici doeltreffende actie ondernemen om de klimaatverandering te voorkomen. Daarom vragen we dat jullie een klimaatwet steunen die:

Graag een seintje dat u en uw partij de klimaatwet steunen!

Voor andere partijen is de vraag “Hoe redden we ons gezicht na een jaar achteruitgang?” momenteel waarschijnlijk veel belangrijker.

Wat kun je zelf doen? Greenpeace heeft enkele suggesties om milieuvriendelijker te leven. En op ecoscore.be kun je een milieuvriendelijkere wagen kiezen. Momenteel staat de hybride Toyota Prius me wel aan (ecoscore: 75). Hiermee rij je met een druk op de knop elektrisch (en geruisloos) tot 45 km/u.

Ze roept mensen op om prijsvergelijkingssites te maken. Ik voel me persoonlijk aangesproken om koopjeszoeker.be uit te breiden naar andere landen en talen. Misschien eerst beginnen met Wallonië, maar dan moet ik wel eerst een beetje mijn frans bijschaven (of schoonzussen inroepen).

Naast dit aantal werden er de afgelopen dagen nog een aantal psychologische grenzen bereikt qua bezoekers, pagina’s en conversion rates. Om de concurrentie niet te veel informatie te geven, zal ik deze hier echter niet vermelden – sorry.

Dit weekend was er overigens een stille update (ahum, zo stil was hij nu ook weer niet want ik was erin geslaagd om de database wat veel werk te geven met een update script waardoor het allemaal wat traag werd tijdens de update). Belangrijke wijziging is dat er minder hits zijn naar de server doordat thumbnails rechtstreeks van de handelssites worden gehaald en er geen redirect meer nodig is wanneer je de link naar een item volgt. Voor de bezoekers allemaal transparent, maar opnieuw een stap naar een horizontally scalable system.

De site heeft ondertussen (ik ben er een jaartje aan bezig) ongelooflijk veel wijzigingen ondergaan. Eerst gewone pagina’s, daarna script.aculo.us, dan mootools, dan GWT om uiteindelijk opnieuw uit te komen op plain and simple met wat mootools. En daar tussendoor al evenveel verschillende layouts. Een heel leerrijk proces, al moet ik misschien wat meer bezinnen vooraleer ik op de laatste hype spring.

Ik probeer de Google User Experience Principles te volgen, al heb ik me misschien iets te veel gefixeerd op “every millisecond counts”. De site is opnieuw wat sneller en heeft in navolging van de release naam een fris lentekleurtje gekregen.

Leuke features: de “Gelijkaardige items” link onder een item die (als het allemaal wat goed loopt) zou moeten doen wat het belooft: zoeken naar items die een sterke gelijkenis hebben met het geselecteerde item. Het was niet gemakkelijk, maar gezien de grote vraag ernaar (thanks, Frank) en omdat het aantal items dat wordt gevonden voor algemene zoekopdrachten wat te groot werd, meer dan de moeite om toe te voegen.

Verder kun je nu ook zoeken op postcode of gemeente, zoals audi Antwerpen, fiets leuven of waarom geen mp3 speler in Gent? Leuke extra: je krijgt resultaten voor “mp3speler”, “mp3 speler” en “mp3-speler”.

Sorry voor de extra banners op de site, maar ja, een mens moet toch iets overhouden aan al dat nachtwerk, niet?

Een speeltje omdat ik de Google Chart API eens wilde uitproberen is een overzicht van de items per site.

En verder: veel meer items! De server is zich nu nog volop aan het aanpassen aan de nieuwe code, maar binnen een paar dagen zouden er merkbaar meer resultaten moeten verschijnen.