Het is opvallend hoeveel tijd ik soms verlies door een nieuwsbericht te lezen waar ik via Google News op terecht ben gekomen.
Niet door het bericht zelf te lezen, maar doordat ik ongewild geconfronteerd word met de reacties die onder het artikel staan. Was de papieren “lezersbrieven” versie al een bron van ergernis, dan is dit een duizendvoud geworden op het Internet.
Lezersbrieven
Vroeger was er veel nodig om jezelf te overtuigen je mening kenbaar te maken aan je onwetende medemens. Je moest de moeite doen om een blad papier te nemen, een inktvulling te vervangen, enveloppen te halen bij – euh (ja, waar haalde je dat eigenlijk voor AVA en Viking Direct bestond?), een half uur aan te schuiven aan het postloket om een postzegeltje te kopen en dan te beslissen: “neh, het is de moeite niet waard, ik blijf liever verder mijn krant lezen”. Deze lezersbrieven werden bovendien uitgekozen door de redactie en vaak ingekort of minstens nagezien op spelfouten. Zodat er toch iets van een filter was tussen de massa en de lezer.
Nu is er blijkbaar een categorie mensen die een nieuwsartikel leest en de onweerstaanbare drang heeft om daar iets over kenbaar te maken aan de nietsvermoedende volgende passant. Alsof het radionieuws regelmatig onderbroken wordt door iemand die “zakkenvullers!” of ” ‘t zijn allemaal dezelfde!” of “gay!” roept. Wat op zich nog minder erg zou zijn dan schriftelijke reacties, want de meeste mensen slagen er nog in zich mondeling behoorlijk verstaanbaar te maken, in tegenstelling tot het geschreven woord wat door de sms cultuur de laatste tien jaar zo verminkt is dat een tolk inroepen soms noodzakelijk blijkt.
Wetmatigheden van Internet reacties
Internet reacties voldoen aan een aantal wetmatigheden, waarvoor anderen al dan niet een naam hebben verzonnen.
De wet van Godwin stelt dat “Naarmate online discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi’s of Hitler één.” Dit mag uitgebreid worden met de waarschijnlijkheid op een vergelijking met politici, justitie en allochtonen.
Coucke’s evenredigheid van wetenschappelijk bewijs stelt dat de aangehaalde hoeveelheid wetenschappelijk bewijs in een artikel recht evenredig is met het aantal keer dat dit ontkracht wordt in de reacties. Bijvoorbeeld: “Statistieken tonen aan dat na twee zonen een aanstaande moeder meer kans heeft op een derde zoon dan op een dochter” (bij wijze van voorbeeld, geen idee of dit waar is). Gegarandeerd staan er 20 reacties in de zin van “wij zijn thuis altijd met 3 en ik ben de derde dochter” of “bij de buur van de kuisvrouw van mijn schoonzoon klopt dit niet”. Bovendien blijkt dat hoe wetenschappelijker het artikel is, hoe vaker dit zal ontkracht worden.
De toekomst van een artikel
De toekomst van een nieuwsartikel wordt dus: artikels van maximum een paar zinnen, met daarbij een van ver gerelateerd Youtube filmpje gevolgd door honderden onleesbare reacties over hoe de nazi’s dit tegenspreken.
Een noodkreet aan de redacties in zoverre ze nog niet te veel uitgedund zijn door de crisis: laat me toe om me mijn eigen mening te vormen over een artikel! Indien een reactie me helpt de inhoud van een artikel in zijn context te plaatsen, te verklaren, uit te breiden – mij goed, laat ze dan maar staan! Maar een vergelijking met zakkenvullende allochtone politici bij een artikel over een meteorietinslag hoeft voor mij echt niet.
Een interessante studie zou zijn om te bestuderen hoeveel mensen de inhoud van een artikel achteraf nog kunnen onderscheiden van de reacties die eronder staan.
Naar een betere leeservaring
Nu, ik zou geen programmeur zijn indien ik hier niets op zou vinden, dus heb ik een Greasemonkey script geschreven dat reacties verbergt op de sites waar deze het meest floreren (hbvl.be, gva.be en nieuwsblad.be). Enkel hier klikken (in Firefox en nadat je Greasemonkey hebt geïnstalleerd) en installeren voor een stressloze leeservaring! Dit is nog versie 0.1, te zien als een early alpha release, dus zeker voor verbetering vatbaar.
En ja, comments op deze blog post zijn mogelijk, maar reflecteer twee seconden voor je iets schrijft: gebruik punten, komma’s, vraagtekens (geen drie na elkaar), hoofdletters waar nodig en schrijf woorden voluit. De meelezende mensheid dankt u. (more…)